We zagen een groot man in hem. Die eigenschappen hadden we ook gemist maar het ontbrak ons aan kennis om er iets aan te doen. Al snel liepen we als een soort schoolkinderen achter hem aan.
Er was in ons bedrijf een gat ontstaan. In dat gat sprong Allan Smith, vol en rond als een vat dat gevuld is met zelfgenoegzaamheid.
Zijn eerste missies waren niet eens zo’n debacle. Hij stond erop als eerste in een door ons geproduceerd wereld rond te lopen om daar de eerste waarnemingen te doen.
Hij was volgens eigen zeggen een veldwerker, pionier en avonturier. Rondkijken, waarnemen, en verslag doen.
De eerste keer dat Allan uitgezonden zou worden was voor ons een heel avontuur, zowel technisch als experimenteel. Bij dit experiment zou professor Allan Smith kunnen sterven maar hij drong er op aan, nee, hij stond erop, dat we hem zo snel mogelijk in die wereld zouden implementeren.
De wereld waar wij nog maar net klaar mee waren, was niet zo groot maar we waren er erg trots op.
Onze bedoeling was om daar vorm ‘R2’ in te kweken. De donkerpaarse kleur van de lucht, samen met het minimale aan water, zou een zeer geschikte biotoop voor deze form ‘R2’ zijn.
Alles ging deze eerste keer zeer voorspoedig. Het implementeren van Allan Smith was goed verlopen en volgens afspraak zouden we hem na een uur alweer terug halen.
Verder hadden ik en Che een soort dicteermachine voor Allan gemaakt. Hij kon een soortverslagen inspreken die dan direct in het centrum uitgeprint zouden worden. Contact vanuit het centrum met hem was niet mogelijk.